Πάμε Πέραμα;

1309Η Επιτροπή Δράσης Μεγαλόπολης και Χωριών είναι το αποτέλεσμα άπειρων συζητήσεων για πράγματα που μας προβληματίζουν για το μέλλον μας,το μέλλον της Μεγαλόπολης και των χωριών μας.Προβληματισμός γιατί δεν είμαστε ενεργοί και απλά μένουμε στις διαπιστώσεις και στα λόγια.Είμαστε μια παρέα ανθρώπων που απλά έχει βαρεθεί την ίδια κατεστημένη κατάσταση,βαρεθήκαμε να πίνουμε μόνο καφέ και να φιλοσοφούμε.Σκεφτόμαστε δράσεις,ιδέες,προτάσεις.Δεν είμαστε ούτε πολιτικός συνδιασμός,ούτε δημοτικός συνδυασμός.Το αναφέρουμε γιατί εκλογές πλησιάζουν και όλοι σκέφτονται καχύποπτα.Οι προτάσεις και οι ιδέες μας έχουν να κάνουν με την κοινωνία και τον άνθρωπο άσχετα με το τι ψηφίζει.Τα προβλήματα μας είναι άμεσα.Όπως άμεσα είναι και τα προβλήματα των γειτόνων μας.

Πρώτη μας δράση για να βρούμε και τα πατήματα μας είναι η συλλογή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης για άπορους και άνεργους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται σκληρά απο την οικονομική κρίση.Δεν είναι φιλανθρωπία,αυτό είναι έργο άλλων,όχι δικό μας.Εμείς με τις δράσεις μας προσπαθούμε να δώσουμε ένα συμβολισμό,να κάνουμε τον εθελοντισμό κουλτούρα και όχι κάτι περαστικό και μόδα.Να φωνάξουμε ότι η φτώχεια δεν είναι κολλητική αρρώστια,δεν είναι ντροπή.Η ανεργία και η φτώχεια οδηγάνε τον κόσμο στο περιθώριο και στην κατάθλιψη.Κανείς δεν θα σου πει «δεν έχω να φάω»,οπότε το πρόβλημα της φτώχειας και της ανέχειας κρύβετε κάτω απο το χαλάκι.Η λύση δεν είναι να μοιράσεις ένα κομμάτι απο το υστέρημα σου στον γείτονα,αυτό θα τον ανακουφίσει για μια μέρα.Την άλλη όμως τι θα κάνει; Συνέχεια

Φάρμβιλ και Φούμαρα

j8pwHmB2UFTAcΟ μέσος άνθρωπος της πόλης και ειδικά της πρωτεύουσας έχει μια αντίληψη για την επαρχία,το χωριό,το κτήμα,την φάρμα όπως του την έχει πασάρει με απίστευτη προπαγάνδα η τηλεόραση.Έχει πιστέψει ότι η ζωή στο χωριό και η ενασχόληση με το κτήμα ή την φάρμα με τα ζώα είναι όπως στην διαφήμιση που δείχνει μια ευτυχισμένη οικογένεια αγροτών σε καταπράσινα λιβάδια,να οργώνουν την γη ή να αρμέγουν παχυλές και πεντακάθαρες αγελάδες.Πιο φρέσκο δεν γίνεται,έχει φλουδάκια ο χυμός αρα είναι απ’ ευθείας απο το χωράφι,το γάλα είναι τόσο φρέσκο που μπορείς να βρεις και καμιά αγελαδότριχα μέσα στο ποτήρι σου και εν τέλει το ψυγείο στο σούπερ μάρκετ είναι γεμάτο απο ετικέτες με χαρούμενα και ευτυχισμένα ζώα που έγιναν λουκάνικα και μπιφτέκια.

Συνέχεια

Επιστροφή στο Χωριό

1309Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην αρχή υπήρξε ένα πάγωμα και αιφνιδιασμός. Άλλοι το περίμεναν και άλλοι απλά έλπιζαν ότι δεν θα έρθει ή δεν θα είναι τέτοιας έντασης .Όταν άρχισαν τα πρώτα σημάδια βίαιης αλλαγής και προσαρμογής στα νέα δεδομένα τότε αυτόματα ξεκίνησε και η φιλολογία για επιστροφή στα χωριά και στην επαρχία. Είναι η επαρχία έτοιμη να δεχθεί ένα κύμα επιστροφής ανθρώπων από την πόλη,χωρίς σχέδιο; Υπάρχουν οι υποδομές; Σαφέστατα η απάντηση είναι πως όχι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυνατότητες στην επαρχία. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ότι υπάρχει άγνοια γύρω από την διαβίωση στο χωριό .Το είχαμε μάθει μόνο με την ιδιότητα του τουρίστα. Το χωριό δεν είναι όμως ένα πανηγύρι και μια σούβλα το Πάσχα. Δεν είναι μόνο καλοπέραση και πάνω απ’ όλα δεν είναι το “Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι” ή όπως παρουσιάζουν την επαρχία ο κινηματογράφος και οι διαφημίσεις. Είναι δύσκολη η διαβίωση και σκληρή, υπάρχουν πολλά εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσεις και καταστάσεις που πρέπει να συνηθίσεις. Αυτό όμως και το νόημα της ζωής, ο συνεχής αγώνας και προσπάθεια για το αύριο. Είναι μια περιπέτεια που σε αναζωογονεί, σε κάνει να αισθάνεσαι άνθρωπος και όχι απλά ένας καταναλωτής, σε κάνει δημιουργικό.Και για να πούμε την μαύρη αλήθεια,στο χωριό θα ζήσεις,θα την βρεις την άκρη που λενε.

Συνέχεια

Η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή

foto11Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women’s Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη Αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.

Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.